Op naar een kindvriendelijke revolutie 🚲👧🧒(naar een artikel van de andere Kris Peeters)

Om de twee jaar is het prijs: files richting de Heizel, live verkeersupdates en zuchten over “aanschuiven aan het Autosalon”. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat we samenkomen om voertuigen te vieren die steeds groter, zwaarder en gevaarlijker worden. Ironisch, ja. Maar vooral pijnlijk, zeker als je de stad en de straat bekijkt door de ogen van een kind.

De column van Kris Peeters raakt precies daar waar het schuurt. Niet alleen vanuit klimaat- of energieperspectief, maar vanuit iets veel fundamentelers:
het recht van kinderen op ruimte, veiligheid en vrijheid. Wanneer sneeuw en ijs de straat tijdelijk herverdelen en auto’s noodgedwongen stapvoets rijden, gebeurt er iets bijzonders. Kinderen nemen opnieuw bezit van de straat. Spel, beweging en vrijheid keren even terug. 🚸❄️

Schrijver Rebekka de Wit verwoordde het scherp:

Hoe kan het dat we collectief een infrastructuur blijven bouwen die kinderen beperkt en bedreigt, terwijl we tegelijk doen alsof dat normaal is? Auto’s zijn voor kinderen aantrekkelijk speelgoed, maar in werkelijkheid vormen ze het grootste dagelijkse risico in hun leefomgeving. De echte witte haai zwemt niet in zee, maar rijdt door onze straten. 🦈🚗

Een kindvriendelijke revolutie betekent dan ook meer dan wat lagere snelheden of een extra zebrapad. Het vraagt een mentale omwenteling.

• Minder disciplineren, meer emanciperen.
• Minder kijken naar doorstroming, meer naar leefkwaliteit.
• Minder ruimte voor staal, meer voor spel, ontmoeting en zelfstandige verplaatsing. 🚲🌱

Kinderen voelen haarfijn aan wat rechtvaardig is. Zij hebben geen boodschap aan marketingpraat of stoere SUV’s. Zij begrijpen intuïtief dat een straat van iedereen is. Misschien moeten wij volwassenen opnieuw leren kijken zoals zij. Want een samenleving die goed is voor kinderen, is beter voor iedereen. 💚🚲✨